Bir esinti…
Dalında titreyen bir yaprak.
Uzaklardan gelen
uğultulu otomobil sesleri.
Karadan mahşere çalan
kapkaranlık bir gökyüzü.
Söyle yalnızlık,
sen de kimsin?
İçime seslenişlerim mi,
yoksa dışarıya
tıkalı kulaklarım mı?
İlginçtir mesela—
insan gibi değiller.
Küçüldükçe yalnızlaşır tohumlar,
ama büyüdükçe çoğalırlar,
biri bin ederler.
İnsanoğluysa
tam tersi…
Büyüdükçe dallanır,
budaklanır, evet.
Ama büyüdükçe küçülür.
O yüzlerce, binlerce daldan
birine oturur,
orada bekler öyle.
Elleri…
umutsuz.
Bir yanıt yazın