Sen

Ne rüzgâr,
ne toprak,
ne çamur…
dinlemezsin.

Bitersin dağın yamacında,
yönelirsin güneşine.
Doğrulur, boylanır,
güzelleşir,
güzelleştirirsin.

Etrafında hep güzel sen.
En güzel sen.

Aman…
sen hep dimdik,
hep çiçek açmış,
hep üstüme titrerken—
hep mi hep sen?

İnceden ince…
özlemin, özlem, özlem…
Gözlerin yeşil, yeşil…

Ellerin—
ufacık parmakların,
öpücük öpücük.

Sen,
düşüncelerimin kraliçesi,
gerçek olmayan dünyamın
en gerçek aktörü.

Şüphesiz…
hayaller ne güzel seninle,
gerçekleşemeyenler hariç.

Çünkü…
gerçekleşirse
hayal olmaz ki zaten.