Ey Gönül

Ey gönül…
Ey gönül…
Yaktın beni kor kor.

Hani zaman?
Hani sevgi?
Hani aşkın o izafiliği?

Zaman sanki
geriye akmış…
Unutmak isterken
daha da artmış.

Sevgi tohumları
filizlenmiş içimde.

Yaşam saksımda
yer kalmadı gülüm…

Çek köklerini,
eşsiz ellerini
üstümden.

Ya toprak ekle üstüme,
ya da
yan dibimde
kül ol benimle.

İnanmam…
Unutamam…

Bir kanser hücresi gibi
gençleşiyorsun yüreğimde.

Söküp atmak mümkün değil—
kaplamışsın,
bütünleşmişsin.

Ben sen olmuşum.

Sen derim,
başka bir şey demem.