Bir gün biri varmış,
yalanı hiç sevmezmiş.
Ama çok çalışırmış,
durmadan, yorulmadan…
Çalışkanmış.
Gel zamanmış,
git zamanmış…
Önce elini toprağa,
sonra yüzüne sürermiş.
Sonra da,
“elini kirlettin” diye
kendine kızarmış.
Yaparmış, edermiş…
Sonra yine
kendine kızarmış.
Kimmiş, neymiş
bilinmezmiş.
Belki de…
hiç yaşanmamış aşkların,
hiç açılmamış şarapların
tadıymış.
Bir yanıt yazın